“Στον Αλλάχ που πιστεύεις
πώς τ’ αντέχεις αυτά;
Πώς μπορείς και λατρεύεις
μοναχά τα λεφτά;
Και τι πας να προφτάσεις
τι κορνάρεις, γιατί,
λες και πρώτος θα φτάσεις
στ’ ουρανού το γιαπί;
Αυτά που χτίζουν οι ψυχές
που ξέρουν ν’ αγαπάνε
οι πονηροί χρηματιστές
ποτέ δεν τα πουλάνε.
Στ’ όνομα του Σάι-μπάμπα
πού είναι λέει ο Θεός,
σβήσε λίγο τη λάμπα
για ν’ ανάψει το φως.
Στίχοι: Παύλος Μάτεσης
Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος
Τη σπάθα σήκωσε και πάλι
Του ξένου πάρε το κεφάλι
Τον θάνατό σου καρτεράνε
Χτύπα προτού σε φάνε
Αδέρφι την καρδιά σου να ‘ν’ ατσάλι
Κάνε την καρδιά σου φυλακή
Ό,τι μας κλέψανε
Και μας ντροπιάσανε
Αν θες να τ’ αναστήσεις πάλι
Σήκωσε σπάθα φονική
Τη λευτεριά σου μην τη ζητιανεύεις
Το δίκιο σου με λόγια μη γυρεύεις
Τη σπάθα σήκωσε και πάλι
Του ξένου πάρε το κεφάλι
Τον θάνατό σου καρτεράνε
Χτύπα προτού σε φάνε
Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί
τις πόρτες σπάσαν οι οχτροί
κι εμείς γελούσαμε στις γειτονιές
την πρώτη μέρα
Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί
αδέρφια πήραν οι οχτροί
κι εμείς κοιτούσαμε τις κοπελιές
την άλλη μέρα
Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί
φωτιά μας ρίξαν οι οχτροί
κι εμείς φωνάζαμε στα σκοτεινά
την τρίτη μέρα
Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί
σπαθιά κρατούσαν οι οχτροί
κι εμείς τα πήραμε για φυλαχτά
την άλλη μέρα
Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί
μοιράσαν δώρα οι οχτροί
κι εμείς γελούσαμε σαν τα παιδιά
την πέμπτη μέρα.
Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί
κρατούσαν δίκιο οι οχτροί
κι εμείς φωνάζαμε ζήτω και γεια
σαν κάθε μέρα
Στίχοι: Γιώργος Σκούρτης
Μουσική: Γιάννης Μαρκόπουλος
Πρώτη εκτέλεση: Νίκος Ξυλούρης & Μαρία Δημητριάδη ( Ντουέτο )
Κατηγορία:
Μουσική
Τα βουνά περνάω
και τις θάλασσες περνώ
Κάποιον αγαπάω
Δυο ευχές κρατάω
και δυο τάματα κρατώ
Περπατώ και πάω
Κάποιος είπε πως η αγάπη
σ’ ένα αστέρι κατοικεί
αύριο βράδυ θα ‘μαι εκεί
Κάποιος είπε πως ο έρωτας
για μια στιγμή κρατά
αύριο βράδυ θα ‘ναι αργά
Στα πουλιά μιλάω
και στα δέντρα τραγουδώ
Κάποιον αγαπάω
Κι όταν τραγουδάω
προσευχές παραμιλώ
περπατώ και πάω
Κάποιος είπε πως ο δρόμος
είναι η φλέβα της φωτιάς
ψυχή μου πάντα να κυλάς
Κάποιος είπε πως ταξίδι
είναι μόνο η προσευχή
καρδιά μου να ‘σαι ζωντανή
Κάποιος είπε πως η αγάπη
σ’ ένα αστέρι κατοικεί
αύριο βράδυ θα ‘μαι εκεί
Κάποιος είπε πως ο έρωτας
για μια στιγμή κρατά
αύριο βράδυ θα’ναι αργά.
Στίχοι: Αλκίνοος Ιωαννίδης
Μουσική: Αλκίνοος Ιωαννίδης
Πρώτη εκτέλεση: Αλκίνοος Ιωαννίδης
Κι όταν κάποια νύχτα σώπασε η φωτιά
Σκάψανε του τοίχου τη ραγισματιά
Βρήκαν κερκοπόρτα και πρωί πρωί
Μούδειξαν το δρόμο στη ζωή
Πάρε λέει τα φίδια, βάλτα στη καρδιά
Και μεγάλωσέ τα σα μικρά παιδιά
Τονα είν ο Δράκος τάλλο ο Διγενής
Άξιο τους αδέρφι να γενεί
Ήταν μαύρη Τρίτη μαύρο δειλινό
Κι έχασα τον κόσμο και τον ουρανό
Σε μεγάλο κάστρο σε βαθειά σπηλιά
Με τους πεθαμένους αγκαλιά
Τότε καρασκέρι γροίκησα μακριά
Κι είδα μες στο ήλιο στην κακοπετριά
Τρεις αλογολάτες με βαριά σπαθιά
Και τις αλυσίδες αρμαθιά
Στίχοι: Νίκος Γκάτσος
Μουσική: Χριστόδουλος Χάλαρης
Πρώτη εκτέλεση: Χρύσανθος
Κι εφέτος η πρωτοχρονιά στη φυλακή με βρίσκει
κι’ άδειο κανίσκι ειν’ η καρδιά και μαύρη γύρω μου ίσκιοι
Κι έτσι καθώς σε σκέφτομαι χαρά που μου ‘χεις λείψει
μου σιγοτραγουδά η βροχή του σύννεφου τη θλίψη
Μην καρτεράτε να λυγίσουμε μήτε για μια στιγμή
μητ’ όσο στη κακοκαιριά λυγάει το κυπαρίσσι
έχουμε τη ζωή πολύ πάρα πολύ αγαπήσει.
Θωμάς Μπακαλάκος και Γιώργος Υδραίος τραγουδούν το “μην καρτεράτε” σε στίχους Φώτη Αγγουλέ και μουσική του Θωμά Μπακαλάκο.
Πάει καλά φέτος η χρονιά,
πάει καλά, προκόψαν όλα τα σπαρτά.
Θα ‘ρθουν πάλι τσούρμο οι μεσάζοντες.
Θα κερδοσκοπήσουν οι μεσάζοντες
κι εμείς στα ίδια θα ‘μαστ’ άλλη μια φορά,
μαςπαίρνουν της σοδειά φτηνά.
Όχι δεν πουλάμε.
Τα παιδιά κάνουνε χαρά,
τα παιδιά βλέπουνε μπόλικη σοδειά.
Ερμηνεία: Βασίλης Παπακωνσταντίνου
Δίσκος: Τα αγροτικά (1975)
Μουσική-Στίχοι: Θωμάς Μπακαλάκος
—–
Όμορφη που΄ναι η Κρήτη
Ε και να ΄μουν αετός
να την καμάρωνα απ΄την κορφή του αγέρα.
Παντέρμη Κρήτη
πόσες γενιές φωνάζεις,
ποιος σ΄ακούει;
Φοβέρα θέλει κι ο Θεός
για να γενεί το θάμα Του.
Πιάσε το ντουφέκι,
πιάσε πάλι το ντουφέκι.
Μουσική Μάνος Χατζιδάκις
Ερμηνεία Φλέρυ Νταντωνάκη
Δίσκος Καπετάν Μιχάλης
Ηχογράφηση του 1970 στην Νέα Υόρκη στο σπίτι του Χατζιδάκι
Ρόδισε η ανατολή
κούνα παραμάνα το παιδί.
Ρόδισε η ανατολή
κούνα παραμάνα το παιδί.
Και ροβόλησε στη δύση
κούνα το παιδί
πριν τύχει και ξυπνήσει.
Η Φλέρυ Νταντωνάκη”δοκιμάζει” ένα νανούρισμα της Σμύρνης, σε ιδιωτική (κι ερασιτεχνική) ηχογράφηση του 1980. Το είχε πει παλιότερα κι ο Νίκος Χουλιαράς.
Προχωρεμένη νύχτα κι ο Μοραζάν αγρυπνάει
Σήμερα χτες αύριο εσύ το ξέρεις
Είναι μεγάλη η νύχτα κι ο Μοραζάν αγρυπνάει
Σήμερα χτες, αύριο, εσύ το ξέρεις.
Αδέρφια ξημερώνει κι ο Μοραζάν αγρυπνάει
Μουσική: Χρήστος Λεοντής
Ποίηση: Pablo Neruda (μτφ. Δαν. Στρατηγοπούλου)
Ερμηνεία: Τάνια Τσανακλίδου
Δίσκος: Παραστάσεις – 1975 (Columbia 70190
Μουσική: Γιάννης Μαρκόπουλος
Ποίηση: Διονύσιος Σολωμός
Ερμηνεία: Ειρήνη Παππά
Δίσκος: Ελεύθεροι Πολιορκημένοι – 1977
( [ΠΡΟΛΟΓΙΖΕΙ Η ΕΙΡΗΝΗ ΠΑΠΠΑ]
Εις το ποίημα, ένα απ’ τα σημαντικότερα πρόσωπα ήταν μία κόρη ορφανή
την οποίαν οι άλλες πλέον ηλικιωμένες γυναίκες είχαν αναθρέψει και την αγαπούσαν
όλες ως θυγατέρα τους.Η νέα ενθουσιασμένη στρέφεται νοερώς προς τον άγγελο
τον οποίον είδε στο όνειρό της να της προσφέρει τα φτερά του. Γυρίζει έπειτα
προς τες γυναίκες να τους ειπεί ότι αυτή τα θέλει τα φτερά πραγματικώς,
αλλ’ όχι για να φύγει, αλλά για να τα κρατεί κλεισμένα εκεί κοντά τους
και να περιμένει μαζί τους την ώρα του θανάτου. )
Άγγελε, μόνον στ’ όνειρο μου δίνεις τα φτερά σου;
Ιδού, που τα σφυροκοπώ στον ανοιχτόν αέρα
τα θέλω ‘γω, να τάχω ‘γω, να τα κρατώ κλεισμένα.
Εδώ π’ αγάπης τρέχουνε βρύσες χαριτωμένες
αηδονολάλειε στήθος μου, πριν το σπαθί σε σχίσει.
Με σας να πέσω στο σπαθί κι άμποτε νάμαι πρώτη!
Τα μάτια δείχνουν έρωτα για τον απάνου κόσμο.
Και στη θωριά του, είν’ όμορφο το φως και μαγεμένο!
Χωρίς φιλί, χαιρετισμό, χωρίς ματιά να δώσω.
Τα σπλάχνα μου κι η θάλασσα ποτέ δεν ησυχάζουν
κι όσα άνθια θρέφει και καρπούς τόσ’ άρματα σε κλειούνε.
Μα πως να μη ξεχάσεις την αυλή σου
και την παλιά τη γνώμη καθενός,
όσους κρυφά περπάτησαν μαζί σου
να σημαδεύουν πάλι τη ζωή σου
και να ΄σαι το πουλί κι ο κυνηγός,
στις μαύρες λαγκαδιές του παραδείσου.
«Έμεινε τ όνειρο ορφανό
κι οι νικητές στήσαν χορο
τ όπλο σκουριάζει στο βουνό
κι η μάνα κλαίει το γιο.
Ποιος φταίει, ποιος φταίει για το κακό
Ποιος έχει απάντηση γι αυτό
Σκύψε αδελφέ μου το κεφάλι
Η σκέψη σου μη διαβαστεί
Και θα ρθει εκείνη η μέρα πάλι
Στην πρώτη θα σαι τη γραμμή.»
Βρόντα ουρανέ τους κεραυνούς δε σκιάζουμε,
ρίξε χαλάζι και βροχή δε νοιάζουμαι.
Αίμα και ιδρώτα τούτη τη γη την κέρασα,
άνοιξα δρόμο από φωτιές και πέρασα.
Άιντε παιδιά, άιντε παιδιά,
άιντε τα χέρια μας κουπιά.
Φωτιά στο άδικο φωτιά,
στο φώς ν΄ανοίξουμε πανιά.
Του πόνου εγώ μικρό παιδί κι ασήμαντο,
χτυπώ της μοίρας κάθε αυγή το σήμαντρο.
Στέκω αντίκρυ σου εγώ γυμνός και σε αψηφώ.
Άνθρωπος έγινα κι ορθός θα κρατηθώ.
Άιντε παιδιά, άιντε παιδιά,
άιντε τα χέρια μας κουπιά.
Φωτιά στο άδικο φωτιά,
στο φως ν΄ ανοίξουμε πανιά.
Στίχοι-μουσική: Πάνος Τζαβέλας
Θέλουμ’ αδερφέ πολλά
Για να γίνουμε πουλιά
Σίδερα και μηχανές
Γήπεδα και σκαλωσιές
Να μη σκέφτεσαι τον ήλιο
Του θανάτου το μαρτύριο
Να μην κλαις για το φεγγάρι
Δύο μέτρα παλικάρι
Ούτε σύννεφα ούτε λάμιες
Ούτε σπίτια ούτε νεράιδες
Θα πετάνε στους αιθέρες
Δεν φοβόμαστε λακέδες
Κυνηγοί θα κυνηγάνε
Τις φτερούγες μας να φάνε
Θα πετάμε στους αιθέρες
Δεν φοβόμαστε λακέδες
Αδερφέ στα λέω αυτά
Ξέροντας τ’ αντίθετα
Μουσική: Γιάννης Μαρκόπουλος
Στίχοι: Πάνος Θεοδωρίδης
Πρώτη εκτέλεση: Βασιλική Λαβίνα
Δίσκος: Ορίζοντες – 1981
